De plank misslaan Arjen Lubach

De plank misslaan: Arjen Lubach over alternatieve geneeswijzen.

De wereld wordt steeds platter demonstreert ook Arjen Lubach met zijn tirade tegen alternatieve geneeswijzen.

spinnen

Spinnen.

  Niet die beestjes waar mensen soms bang voor zijn,

maar die lui die de hele dag bij politici op schoot zitten. Ze doen het goed dit jaar. ...

stroomfiets wat maak je me nou

de stroomfiets

and now for something completely different

Ook zo moe van dat nutteloze gezweet op je hometrainer?

dan is hier  de Stroomfiets

Mediamaffia; Rechts op kop dankzij prullevisie en gezond verstand krant.

Dat de Telegraaf achter Geert Wilders staat is te voorzien. Een spreekbuis voor het grootkapitaal moet nu eenmaal zijn onderbuik koesteren en het bij oneliners en halve waarheden houden om niet door de mand te vallen.

De directeur en paradijsvogel van deze club heeft hetzelfde slim soort domheid als Wilders. In plaats van in te gaan op de complexiteit van de samenleving en haar daarmee recht te doen, creëert deze vogel met oneliners een vijand die de oorzaak is van alles wat er fout is in de wereld. Verdeel de wereld in goed en in kwaad, in links en in rechts en voila; de aandacht en daarmee de macht van ontevreden mensen stroomt naar je toe.

Toch is niet ons Geert het probleem, ook Boer Koekoek mocht zeggen wat hij vond.

de anderen 2.0

 

de anderen 2.0

peace please.

Hoe we omgaan met de ander, het respect voor wat anders is, bepaald de mate van beschaving in een land. Zodra je afzetten tegen de ander in de mode komt ligt er geweld op de loer.

De anderen.nl is een website over omgaan met de ander.

De website is het gevolg van een project dat begon in 2000 met een heftige voorstelling voor jongeren.

De voorstelling, over een trein naar Dachau was aanleiding om lesmateriaal te ontwikkelen over de relatie tussen het geweld toen, in Dachau en geweld vandaag de dag.

Uitgangspunten daarbij waren dat oorlog en geweld niet alleen onwenselijk, maar ook overbodig zijn en dat we, juist nu, 70 jaar na het einde van die oorlog stevig aan de bak moeten om vrede ook in de toekomst te bewaren. Immers wie het heeft meegemaakt is uit beeld en de zekeringen die zij tegen herhaling aanbrachten zijn dus niet meer vanzelfsprekend.

 

Er hangt een prijskaartje aan vrede

Als we het hebben over de prijs van vrede dan praten we meestal over een oorlog.

Over het lot van mensen die zich verzetten tegen onrecht en daar met hun leven voor betalen.

Of we hebben het over een strijd die tot vrijheid moet leiden.

In ieder geval hebben we het dan over iets ver weg en buiten onszelf, want wij hebben immers vrede en willen echt geen oorlog toch?

Maar wat te denken van die oorlog aan de randen van Europa, de populariteit van dictators en de onvrede van grote groepen mensen in eigen land? Hoe vanzelfsprekend is vrede? De mensen die de oorlog hebben mee gemaakt herkennen ook de nieuwe vormen van fascisme meteen, maar hoe zit dat met de generaties die de oorlog alleen van horen zeggen kennen zijn die wel gewapend tegen de verleiding van fascisme?

Wordt het niet eens tijd om lering te trekken uit de geschiedenis en de verschijnselen die oorlog maken te benoemen? en wanneer zetten we de verschijnselen die vrede maken eens in de hitlijst?